CZŁOWIEK
JOJO.

Od bułkowatego przedszkolaka do chudego Spartanina

W przedszkolu i podstawówce byłem zawsze największy — wysoki, masywny, trochę bułkowaty.

W gimnazjum odkryłem rower i siatkówkę. Nagle zrobiłem się szczupły, beztroski, lekki.

Potem studia. Alkohol, papierosy, szybkie jedzenie.

Miałem 17 lat, brak wiedzy o jedzeniu i coraz mniej ruchu. Kilogramy weszły szybko.

Pierwsze zrywy

W święta wielkanocne poczułem nagle ochotę na bieganie. Mój szwagier — zawsze imponował wynikami — zabrał mnie na trasę. 2 km i... koniec. Sapnięcia, stękania, tętno jak werbel. Pękło.

Ale powiedziałem głośno: „tak być nie będzie".

Zacząłem czytać, liczyć kalorie, uczyć się. Nawet wyczytałem, że każdy kilogram mniej to 2 sekundy szybciej na kilometr. Więc zszedłem do 72 kg.

Zima, brak słońca, słaba głowa i wróciły stare nałogi. Waga szybko znów poszła w górę.

Alkohol, wino i czołg ego

Około 28 roku życia wiedziałem już jak jeść — nie jadłem chipsów czy ciastka o 22. Ale wpadłem w inną pułapkę: weekendowe alkohole, whiskey do książki wieczorem. Kac rano i zmarnowany dzień.

Często widzę ludzi z nadwagą, którzy biegną na zbyt wysokiej intensywności — z otwartymi ustami, na skraju oddechu, pot leje się strumieniami. Widzę w tym siebie sprzed kilku lat.

Nikt mi nie powiedział, że robię to źle. A może mówili — ale nie słyszałem. Myślałem, że jestem twardy, że „dam radę na siłę". Tymczasem organizm pracował przeciwko mnie, a ja byłem zbyt uparty, żeby to zauważyć.

Rewolucja oddechu

Kiedyś jadąc A4 poczułem, że nie chce mi się oddychać. Wypuściłem powietrze i trwałem tak chwilę, zastanawiając się, czy to depresja.

W domu zacząłem szukać — i trafiłem na Wima Hofa. Kupiłem jego książkę i do darmowej wysyłki dorzuciłem Tlenową przewagę. To była rewolucja.

Zacząłem uczyć się oddychać przez nos, nawet zaklejałem usta na noc. Zrozumiałem, że oddech to klucz.

Problem? Nie mogłem biegać z zamkniętymi ustami — jakaś wydzielina blokowała drogi. Więc biegałem wolniej, potem szybki marsz. A żeby było trudniej — założyłem plecak i wrzuciłem do niego żelazo z siłowni.

„Idę wyprowadzić ciężarki" — mówiłem do sąsiadów z psami.

I tak na plecach przyjąłem ciężar, a do serca rucking.

Dlaczego Rucking wygrywa z bieganiem

Rucking to marsz z ciężarem. Możesz oddychać przez nos, serce bije stabilnie, hormony są w równowadze. Zamiast katować się kortyzolem — budujesz bazę, wzmacniasz ciało i spalasz tłuszcz. Utrzymuję tętno w strefie 2 (Z2), dzięki czemu mogę robić więcej pracy tygodniowo bez przeciążania układu nerwowego.

Sprinterzy wyglądają jak maszyny, ultrasi często jak cienie. Rucker? Ma wytrzymałość bez wyniszczania hormonów.

Pełny system — mindset, nauka o spalaniu i proste zasady — zebrałem w przewodniku po odchudzaniu z ruckingiem.

Co działa u mnie

Sen — Garmin pomaga mi monitorować, stawiam na jakość i powtarzalność.

Czysta miska i białko — im więcej czystego jedzenia, tym organizm sam odrzuca syf.

Rucking jako cel — nie odchudzam się dla samego chudnięcia. Chudnę przy okazji czegoś większego — marszu, siły, charakteru.

Brak poczucia winy — jak mam wpadkę (np. wesele), cieszę się tym. Bo wiem, że następnego dnia mogę wrócić do lasu i zrobić robotę.

Człowiek JoJo

Waga góra-dół. Byłem już szczupły, byłem ciężki. Wielokrotne procesy tycia i chudnięcia dały mi ogromną wiedzę o swoim ciele i umyśle. To nie był czas walki na próżno — każdy taki cykl był wartościowy i cieszę się, że tego doświadczyłem.

Kiedy byłem przy 73 kg, poznałem granice swojej motywacji i nauki o restrykcji. Nauczyłem się, jak ciało reaguje na deficyt kaloryczny, jak zmienia się metabolizm, jak hormony wpływają na nastrój i energię. Odkryłem swoje słabości: brak cierpliwości, perfekcjonizm, skłonność do ekstremalnych rozwiązań.

Gdy waga wróciła w górę, poznałem mechanizmy ucieczki: stres-jedzenie, usprawiedliwianie, sabotowanie postanowień. Ale też nauczyłem się akceptacji i rozpoczynania od nowa bez poczucia winy.

Każdy cykl „JoJo" pokazał mi coś nowego o sobie: jak działają moje reakcje obronne, jakie są moje prawdziwe priorytety, ile wytrwałości rzeczywiście mam. To była nauka o psychologii, biologii, charakterze — nie porażka, lecz eksperymentowanie na sobie.

Dlatego jestem człowiekiem JoJo i nie wstydzę się tego. Ta wiedza, którą zdobyłem o sobie przez lata „góra-dół", jest bezcenna. Bez tych doświadczeń nigdy nie zrozumiałbym, dlaczego rucking jest dla mnie tym właściwym rozwiązaniem.

Dlatego rucking

Mogę być silny i coraz silniejszy. A jednocześnie chudnę — bo choć rucking sam w sobie nie spala więcej kalorii niż bieganie, to w moim przypadku mogę trenować częściej i dłużej, co przekłada się na większą ilość spalanych kalorii. Bez presji, bez kontuzji, bez walki z własnym ciałem.

To nie jest poradnik. To moja historia. A jeśli masz swoją — opowiedz ją. Bo w ruckingu każdy krok, każdy oddech, każdy kilogram mniej na plecach albo na wadze — to część większej przemiany.